Lentamente Muore

Lentamente muore chi diventa schiavo dell’abitudine,
ripetendo ogni giorno gli stessi percorsi,
chi non cambia la marcia, chi non rischia
e cambia colore dei vestiti, chi non parla a chi non conosce.

Lentamente muore chi fa della televisione il suo guru.
Muore lentamente chi evita una passione, chi preferisce
il nero su bianco e i puntini sulle i piuttosto che un insieme di emozioni,
proprio quelle che fanno brillare gli occhi,
quelle che fanno di uno sbadiglio un sorriso,
quelle che fanno battere il cuore
davanti all’errore e ai sentimenti.

Lentamente muore chi non capovolge il tavolo,
chi è infelice sul lavoro,

chi non rischia la certezza per l’incertezza,
per inseguire un sogno,
chi non si permette almeno una volta nella vita
di fuggire ai consigli sensati.

Lentamente muore chi non viaggia, chi non legge,
chi non ascolta musica,

chi non trova la grazia in se stesso.
Muore lentamente chi distrugge l’amor proprio,
chi non si lascia aiutare.
Muore lentamente chi passa i giorni a lamentarsi
della propria sfortuna o della pioggia incessante.

Lentamente muore chi abbandona un progetto
prima di iniziarlo,
chi non fa domande sugli argomenti che non conosce,
chi non risponde quando gli chiedono qualcosa che conosce .

Evitiamo la morte a piccole dosi,
ricordando sempre che essere vivi
richiede uno sforzo di gran lunga maggiore
del semplice fatto di respirare.

Soltanto l’ardente pazienza porterà
al raggiungimento di una splendida felicità.

                                                         Martha Medeiros

The Absolute

No mind, no form, I only exist;
Now ceased all will and thought;
The final end of Nature's dance,
I am it whom I have sought.

A realm of Bliss bare, ultimate;
Beyond both knower and known;
A rest immense I enjoy at last;
I face the One alone.

I have crossed the secret ways of life,
I have become the Goal.
The Truth immutable is revealed;
I am the way, the God Soul.

My spirit aware of all the heights,
I am mute in the core of the Sun.
I barter nothing with time and deeds;
My cosmic play is done.

                        Sri Chinmoy

Engjell nuk linda por djall jo nuk jam

Si mund te harrojme kur kaq shume duam,
si te fshijme memorien,te lutem ti thuam?!
Si te harrojme ditet,vitet qe harxhuam,
si te zhdukim tjetrin fare pa kuptuar?!

Si te mos mendojme dhe vetem te qeshim,
si mund te jetojme kur nje dite ne vdesim,
vdesim nga zhgenjimi dhe nga dhimbja e shkrete,
me thuaj te lutem,nuk eshte e vertete?!

Si te thahim zemren dhe ti ndalojme ushqimin,
te jetosh pa ndjenja...e di ti kuptimin?!
Si mund te gezojme kur dicka ska vlere,
me thuaj ti valle,si une, ka te tjere?!

Sa zemra sot vuajne dhe nuk argetohen,
sa shpirtra te humbur sot jo me nuk zgjohen,
sa lot derdh kjo bote e mbushur me vrer,
sa vete i thone vdekjes_"Eja sot me merr"!

Ceshte argetimi,a na sheron dot,
eshte ngushellim a fjale e thene kot?!
si mund te harrojme me plage thelle ne gji,
si mund te shpresojme te mbytur ne zi!!

Dashuria

Vjen casti kur se pret
dhe dashurohesh
mendon shume ne jete
edhe te martohesh

Ne fillim eshte pengesa
qe te pret pa e ditur
se jeta pa pengesa
te gjen te papergatitur

Kjo pengese eshte dashuria
qe perjeton per te paren here
besimi dhe ndershmeria
qe kane gjithnje vlere

Thua do dashurohem
ke rene ne dashuri
Thua do martohem
do kem edhe femije

Dashuria qe perjeton
nuk te le te lire
Se kafazi ku je zene
te mban pa meshire

Dashuro dashuro se jeta
nuk eshte e persosur
Madje dhe problemet
nuk kane kurre te sosur.

E nesermja

Ti mendon te nesermen
se nuk ke idene cdo vije
as planet qe ti bere
kur ishe femije.

Koha kalon pa u ndiere
iken pa lene gjurme
jeta shkon ne vend te ndjere
si nga ti dhe nga une

Vetmia vjen kur se pret
dhe te mbyt trishtimi
kujton castet plot me jete
dhe ia keput vajtimit.

Mendon valle a do vazhdoje gjate
pa kuptuar ky cast vetmie.
Por ne nuk e parashikojme gjetke
vetmine pa shoqeri

E nesermja do vije
do apo nuk do ti
nga koha kur ishe femije
fitove flatrat e se bukures rini

Mbi dritare hëna. Erë po frymon.

Mbi dritare hëna. Erë po frymon.

Plepi, në të zhveshur, zbardh e argjendon.

Diku vetmitare, harmonika qan,

Herë më duket larg, herë fare pranë.

Qan e qesh njëheraz si larëz me borë

Ku je bliri im, bliri shekullor?!

 Edhe vetë dikur merrja harmonikën,

Që me natë për festë shkoja zgjoja miken.

 Por tani për të nuk kam asnjë vlerë,

 Nën këngën e huaj qesh e qaj ngaherë.

                  

               Sergej Aleksandrovič Esenin

Mos me braktis

Më jep dorën të shkruaj 

Të marrë krahë mendimi, 

Më jep pulsin e zemrës 

Mos të ngrij trishtimi, 

Më jep buzët e tua 

Puthjen ta jap unë, 

Eja, nxito hapat 

Mos ke humbur udhë? 

Shkretëtirë e borë, hëna farfurin 

Vendi anembanë, dergjur ne qefin 

Dhe mështenkat qajnë, pyjeve pa jetë...

Kush kështu ka vdekur? 

Mos vallë unë vetë? 

           Sergej Aleksandrovič Esenin

                

 

Me pelqen kur hesht

Me pelqen kur hesht, sikur te mos ishe, -
dhe me sheh nga larg e zeri im nuk t’arrin.
Thua sikur prej teje fluturuan syte,
dhe sikur nga nje puthje goja t’u vulos.

Si gjithe keto sende qe me rrethojne,
ti ngrihesh e mbushur me shpirtin tim.
Flutur e gjumit te trazuar,
ti je vete fjala trishtim.

Me pelqen kur ti hesht dhe rri si e larget.
Sikur une te shqetesoj, flutur qe fergellon
me veshtron nga larg dhe zeri im nuk t’arrin.
Lerme qe une te hesht tani ne qetesine tende.

Lerme qe une te flas me ty ne kete heshtje,
e shndritshme si nje llambe, si nje unaze.
E heshtur e plot yje, ti je si vete nata.
Ti hesht me nje heshtje yjesh, nga qetesite e largta.

Te dua kur ti hesht, sikur me zhdukesh fare.
E largme dhe e dhimbshme, sikur te jesh e vdekur.
Mjafton nje buzeqeshje - perse duhet nje fjale?
qe une te gezohem se s’eshte e vertete vdekja.
                      
                               Pablo Neruda

Kush ta fali bukurine

Kush ta fali bukurine
Qe t'e me trerosh te zine!

Kur te pashe per te vluar,
Pellumbeshe pende-shkruar,
Bubu!plumb ne kraharuar,
Plumb qe vret dyke gjemuar!

Mbledhur shoqet me nje qoshe,
Dic, m'ju flisje,dic m'ju thoshe,
Gushe-e-llere-e-gji-bardhoshe.

Pa me syckezat e tua,
Sy-larme!c'me fole mua.

Leshrave t'ju binte hija,
Yll i ndezur me shkendija,
Ndezur mun ne mes ne balle,
Te me vesh ne dhe te gjalle.



Lasgush Poradeci

Të Huaj Jemi

Të huaj jemi ne prej kohësh
Ç'ish për t'u thënë është thënë.
Si gurët që zënë vend në tokë
Një jetë vend ne kemi zënë.

Drejt njëri tjetrit kemi mbyllur
Të gjitha rrugët edhe shtigjet
Si dy qytete mesjetarë
Me mure, heshta dhe me pirgje.

Por natën kur i lodhur truri
Portat i Mbyll me qetësi,
Ti gjen një shteg dhe futesh mbrenda
Një shteg që vetëm ti e di.

Futesh dhe si n'rrugica parqesh
Shetit mes cirkonvolucionesh.
Hyn nëpër ëndrra e shkujdesur,
Fanitesh, qesh, ma bën me dorë.

Po kur mëngjesi zë ofrohet
Nis shqetësohesh befas ti.
Dhe heshturazi del përjashta
Nga shtegu që veç ti e di.

E dita vjen. Rrjedh prap jeta
Dhe ne të dy si dhe më parë
Të ftohtë rrimë e të pamposhtur
Si dy qytete mesjetarë


Dritëro Agolli

Kur isha i ri, kur kisha dashuri

Kur isha i ri, kur kisha dashuri,

         ah dashuri,

E kisha zemrën plot me lumëri,

Me nuse e me dasm’ e me kurorë;

         ah, kurorë.

Isha si dash me brir’ e me këmborë.

Po e pabesa pleqëri më theu,

         ah, më theu,

Me pançën e me thonjtë më mbërtheu,

Më çthuri, m’arratisi në kurbete,

         ah kurbete,

Në male, në shkëmbenj, në prronj e dete,

Një bel, një bel, një kazm’ e një lopatë,

         ah, lopatë.

Dhe një savan i gjerë dhe i gjatë;

Një grop’ e thellë dhe përsipër baltë,

         ah moj baltë,

Kështu e do kjo mysafir’ e naltë

      

William Shakespeare

Nje trendafil i kuq, i kuq fare

O dashuria ime, eshte si trendafil i kuq

qe cel n'qershor te here

O dashuria ime eshte si melodi

qe luhet aq embel, ne zemer ndjere.

Imja goce, qe te kam aq te mire

jam aq thelle ne dashuri

e do te dua ende, Zemra ime,

edhe kur t'behet lemsh e lebeti'.

Edhe kur t'behet lemsh e lebeti, Zemra ime,

t'thahen detet dhe t'digjen guret:

Do te te dua ende, Zemra ime,

deri kur dhe jeten ta mbulojne pluhuret.

Dhe udhe te mbare e vetmja ime Dashuri!

Dhe udhe te mbare per ca kohe vete!

Dhe do vij prape, Dashuria ime,

edhe mbrapa diellit te jete!
                          
                                                  Robert Burns